Huzur – aslında –,
hiçbir ana indirgenemeyecek, ezeli ve ebedi bir dinginliktir.
Hayatın her anında
öznelerin,
objelerin ve ilişkiler(in)in – ya da eylemler(in)in – verdiği huzursuzluklar
(mutlak) huzurun üzerine sis gibi çöktüğünden,
huzur
ara ara,
an an görüle(bile)n(de)dir.
Ovunc Ozbey |